Келерабата има многу витамин Ц, малку калории и може да се јаде сирова, да се користи наместо компир или да се испече со павлака и пармезан
Келерабата е зеленчук кој кај нас често неправедно се сведува на состојка за супа, иако може да се подготвува на многу различни начини. Особено е интересна поради високата содржина на витамин Ц, но и затоа што може да се јаде сирова, во салата, како прилог или запечена во рерна.
Многумина ја препознаваат како она „нешто“ што се вари во супата. Додека морковот често го вадиме и го сервираме во чинијата со домашната супа, коренот од магдонос, целерот, пашканатот и келерабата најчесто остануваат во тенџерето за да ѝ дадат вкус.
А штета е келерабата да се третира само така.
Овој зеленчук може да се подготвува на многу начини. Иако често ја ставаме во иста група со морковот и пашканатот, келерабата всушност им припаѓа на растенијата од фамилијата зелки, во кои спаѓаат и брокулата, зелката, кељот.
Како и другите вакви растенија, келерабата содржи глукозинолати – растителни соединенија од кои настануваат различни изотиоцијанати. Овие соединенија се предмет на истражувања поради можното дејство врз одбранбените механизми на клетките.
Една од причините почесто да ја вклучувате келерабата во исхраната е нејзината прилично висока содржина на витамин Ц. Во 100 грама сирова келераба има приближно 60 милиграми витамин Ц, што е над просекот за зеленчук и веројатно повеќе отколку што би очекувале од овој наизглед скромен зеленчук.
За споредба, келерабата има приближно двојно повеќе витамин Ц од спанаќот и дури четири пати повеќе од доматот. Во 100 грама келераба има само околу 25 до 30 калории и приближно 3,5 грама растителни влакна. Содржи и одредена количина калиум, витамин Б6 и фолати.
Може да го замени компирот, а одлична е и печена
Со термичката обработка се губи дел од витаминот Ц, па добро е келерабата повремено да се јаде и сирова. За тоа се особено погодни младите келераби. Доволно е да ги излупите и да ги изрендате или, поради нивната пријатна крцкавост, да ги исечете на многу тенки парчиња и лесно да ги зачините.
Келерабата може да се користи и како замена за компир во манџи и запечени јадења, а одлична е и како главна состојка во крем-супа.
Сепак, многумина ќе кажат дека највкусна е – печена.
Со печењето природните шеќери во келерабата стануваат поизразени, па таа добива пријатен, благо сладок вкус, додека површината лесно се карамелизира.
Ако келерабата е млада, доволно е да ја исечете на четири дела, додека поголемите примероци е подобро да ги исечете на парчиња. Освен зачини, на печената келераба често ѝ се додава кисела павлака, која ѝ дава свежина и кремаста текстура.
Запечена келераба со кисела павлака
Состојки:
- 800 г келераба
- 200 г кисела павлака
- 30 г рендан пармезан
- 15 мл маслиново масло
- 1 чешне лук
- сол и бибер
Подготовка:
Келерабата излупете ја и исечете ја на парчиња дебели околу половина сантиметар. Наредете ги во тава обложена со хартија за печење, попрскајте ги со маслиново масло и зачинете ги со сол и бибер.
Печете околу 20 минути во рерна загреана на 200 степени, односно додека келерабата не почне да омекнува и да добива боја.
Во меѓувреме, измешајте ја киселата павлака со ситно исечканиот лук. Смесата распоредете ја врз келерабата, а одозгора посипете со рендан пармезан.
Вратете ја тавата во рерна и печете уште 10 до 15 минути, односно додека келерабата целосно не омекне, а површината не добие златно-кафеава коричка.