Јапонски научници открија дека нарушувањето на еден протеин во одредени мозочни клетки кај експериментални глувци доведува до поголем апетит и особено силна желба за масна храна.
Зошто понекогаш толку тешко им одолеваме на пицата, помфритот, пржената храна и другите масни јадења? Научниците можеби пронашле дел од одговорот во самиот мозок.
Истражувачи од Универзитетот Осака Метрополитен откриле дека протеинот OPA1 има важна улога во функционирањето на мозочните клетки кои го регулираат апетитот и телесната тежина. Станува збор за протеин поврзан со митохондриите, структурите во клетките кои произведуваат енергија.
Научниците се фокусирале на таканаречените MC4R неврони во хипоталамусот – дел од мозокот кој, меѓу другото, учествува во контролирањето на гладот и ситоста.
Кога кај глувците го отстраниле OPA1 токму од овие клетки, животните почнале да јадат повеќе, особено масна храна, и побрзо се здебелувале. Интересно е што ефектот бил поизразен кај женките.
Истражувачите потоа испитале и како недостатокот на OPA1 влијае врз дејството на сетмеланотид, лек кој го активира MC4R и се користи за лекување на одредени форми на дебелина. Кај машките глувци лекот го намалил внесувањето храна, но кај женките без OPA1 неговиот ефект бил значително послаб.
Научниците сметаат дека резултатите покажуваат колку е сложена врската меѓу мозокот, митохондриите и регулирањето на апетитот. Особено интересни се разликите меѓу машките и женските животни, кои во иднина би можеле да помогнат во развојот на поперсонализирани пристапи за лекување на дебелината.
Ова не значи дека научниците докажале дека кај луѓето желбата за масна храна е предизвикана од недостаток на OPA1. Истражувањето е спроведено на глувци, па допрва треба да се утврди дали истиот механизам постои и кај луѓето.
Ова, сепак, е уште еден показател дека контролата на телесната тежина не е едноставно прашање на „слаба волја“. Мозокот, гените, хормоните и начинот на кој клетките ја користат енергијата имаат сложена улога во тоа колку јадеме и каква храна посакуваме.